Debaty sejmoweII Kadencja

Interpelacja w sprawie przydzielenia emerytom i rencistom kolejowym deputatu węglowego

   Ekwiwalent pieniężny za deputat węglowy emerytom i rencistom kolejowym przysługuje na podstawie zarządzenia nr 55 ministra transportu i gospodarki morskiej (DzUrz MTiGM, poz. 1). Trybunał Konstytucyjny orzeczeniem z dnia 17 czerwca 1997 r. (sygn. akt - V.5/96) stwierdził niezgodność ww. zarządzenia z konstytucją, a w szczególności:    - art. 1 przepisów konstytucyjnych pozostawionych w mocy na podstawie art. 77 ustawy konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (DzU nr 84, poz. 426 z późn. zm.);    - art. 56 ustawy konstytucyjnej;    - art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników kolejowych i ich rodzin (DzU nr 23, poz. 99 z późn. zm.) w brzmieniu sprzed nowelizacji tej ustawy).    Wskutek dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny wykładni wypłacone emerytom i rencistom ekwiwalenty pieniężne za deputat węglowy za lata 1996-1997 okazały się zaniżone, jako że wydając orzeczenie ww. organ w uzasadnieniu do orzeczenia stwierdził, że ekwiwalent winien był odpowiadać rzeczywistej wartości w naturze. Oznacza to konieczność zarezerwowania w budżecie państwa różnicy między wysokością faktycznie wypłaconego ekwiwalentu pieniężnego (uprzednio wg cen loco kopalnia) a wysokością ekwiwalentu wg cen rynkowych.    Z wyjaśnień ministra transportu i gospodarki morskiej udzielonych mi w dniu 29 marca 1999 r. pismem nr TK-1-4deo.-63/99 wynika, iż realizacja żądań odszkodowawczych emerytów i rencistów kolejowych wymagałaby wypłaty ze środków Funduszu Ubezpieczeń Społecznych kwoty co najmniej 82,5 mln zł. Wbrew stanowisku ministra stwierdzić należy również, że konieczność wypłaty zaniżonych deputatów węglowych jest nadzwyczaj realna, w szczególności w świetle postanowień art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Powołana norma prawna daje podmiotom prawa możliwość wszczęcia postępowania w drodze jego wznowienia, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia, co znajduje oparcie prawne w treści orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.    W niniejszej sprawie Trybunał, wydając omawiane orzeczenie, przy określaniu terminu utraty mocy obowiązującej wyżej opisanego zarządzenia nie posiłkował się opinią Rady Ministrów, mimo iż ww. orzeczenie wiąże się z nakładami finansowymi. Powyższe nie oznacza jednakże, iż konieczność poniesienia przedmiotowych nakładów nie wystąpi.    W tym stanie sprawy istotny jest stan zaawansowania prac przygotowujących budżet państwa na wypłatę zaległych należności, o których wyżej mowa.    W związku z tym zwracam się do pana premiera z następującymi pytaniami:    1. Jakie jest stanowisko rządu co do realności wypłat wyrównawczych do zaniżonego ekwiwalentu za deputat węglowy emerytom i rencistom kolejowym za lata 1996-1997?    2. Czy zostały zarezerwowane w budżecie środki na realizację ewentualnych żądań odszkodowawczych?    3. W jakim możliwym terminie przewidziana jest realizacja roszczeń?    Poseł Marian Blecharczyk    Białystok, dnia 18 października 1999 r.