Debaty sejmoweII Kadencja

Interpelacja w sprawie opłat sądowych od wnoszonych do sądu pism

   Zgodnie z art. 1302 K.p.c. dodanym do kodeksu przez ustawę z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398), pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego, które nie zostało należycie opłacone, przewodniczący zwraca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu sporu. W terminie tygodniowym od dnia doręczenia zarządzenia o zwrocie pisma z przyczyn określonych w § 1 strona może uiścić brakującą opłatę. Jeżeli opłata została wniesiona we właściwej wysokości, pismo wywołuje skutek od daty pierwotnego wniesienia. Skutek taki nie następuje w razie kolejnego zwrotu pisma z tej samej przyczyny.    Wedle zaś § 3 cytowanego przepisu sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego środki odwoławcze lub środki zaskarżenia (apelację, zażalenie, skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na orzeczenie referendarza sądowego), podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia. Postanowienia § 3 cytowanego przepisu w przeciwieństwie do postanowień § 1 w zw. z § 2 nie przewidują możliwości uiszczenia brakującej opłaty w terminie tygodniowym od dnia doręczenia zarządzenia o zwrocie pisma. Taka regulacja wskazuje na brak konsekwencji, a także z niezrozumiałych powodów powoduje, iż każdy złożony, lecz nieopłacony środek zaskarżenia zostanie przez sąd zwrócony. Konsekwencje zwrotu środka zaskarżenia są przy tym o wiele bardziej poważne od konsekwencji, jakie mogą być następstwem zwrotu pisma inicjującego proces. Co więcej, przepisy te mają zastosowanie także wtedy, gdy środek zaskarżenia składa przedsiębiorca, mimo iż nie jest on reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.    W tym stanie rzeczy zapytuję:    Czy wskazana wyżej regulacja jest celowa, a jeżeli tak, jakie przesłanki przemawiają za jej celowością?    Czy nie należałoby dodać do art. 1302 K.p.c. postanowienia zbieżnego z przepisem § 2, umożliwiającego wniesienie w terminie tygodnia brakującej opłaty od środka zaskarżenia?    Jaki jest cel wprowadzenia obowiązku uiszczania opłaty sądowej wraz z wniesieniem pisma do sądu (poza ewentualnym przyspieszeniem rozpoznania sprawy), skoro taka regulacja powoduje, iż obowiązkiem wyliczenia opłaty obciążony jest pełnomocnik (przedsiębiorca) a nadto sąd, który weryfikuje prawidłowość wyliczenia opłaty, a więc dwie osoby wykonują tę samą pracę?    Dlaczego ewentualne błędy rachunkowe pełnomocników (adwokatów, radców prawnych) oraz przedsiębiorców (którzy często - w przypadku małych firm - nie posiadają fachowej pomocy prawnej) mają zaważyć na wyniku sprawy?    Z poważaniem    Poseł Jacek Falfus    Warszawa, dnia 13 marca 2006 r.