Debaty sejmoweII Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie wzajemnego uznawania certyfikatów przez Polskę i Ukrainę

   W związku z interpelacją posła na Sejm pana Zbigniewa Wawaka skierowaną do ministra gospodarki uprzejmie informuję, co następuje:    Po wprowadzeniu obowiązkowej certyfikacji towarów importowanych w Ukrainie w 1994 r. Ministerstwo Gospodarki oraz zainteresowane ministerstwa i urzędy (Ministerstwo Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, Polskie Centrum Badań i Certyfikacji, Centralny Inspektorat Standaryzacji) podjęły rozmowy ze stroną ukraińską w celu wypracowania rozwiązań ułatwiających eksport polskich towarów do tego kraju.    Systemy certyfikacji w Polsce i Ukrainie znacznie się od siebie różnią. W Polsce obowiązkowa certyfikacja dotyczy jedynie wybranych towarów przemysłowych, natomiast wobec większości towarów rolno-spożywczych wymagane jest orzeczenie o jakości handlowej. Oprócz tego importowane produkty żywnościowe, przetworzone i wyjałowione (z wyjątkiem produktów pochodzenia zwierzęcego) podlegają kontroli służby sanitarno-epidemiologicznej.    W Ukrainie obowiązkowej certyfikacji podlega szeroki asortyment towarów przemysłowych i rolno-spożywczych, przy czym ukraiński certyfikat stanowi potwierdzenie zgodności cech towaru zarówno z normami, jak i z wymaganiami sanitarnymi.    Różnice w systemach certyfikacyjnych i innych warunkach dopuszczania towarów importowanych do obrotu w obu krajach przedstawia poniższe zestawienie: Po stronie ukraińskiej Po stronie polskiej 1. Œwiadectwo weterynaryjne (wymagane do każdej partii towaru, dotyczy niektórych towarów pochodzenia zwierzęcego). 1. Œwiadectwo weterynaryjne (wymagane do każdej partii towaru, dotyczy niektórych towarów pochodzenia zwierzęcego). 2. Œwiadectwo fitosanitarne (wymagane do każdej partii towaru, dotyczy niektórych towarów pochodzenia roślinnego). 2. Œwiadectwo fitosanitarne (wymagane do każdej partii towaru, dotyczy niektórych towarów pochodzenia roślinnego). 3. Certyfikat (dotyczy wszystkich towarów rolno-spożywczych oraz niektórych towarów przemysłowych). Warunkiem przyjęcia wniosku o certyfikację towaru rolno-spożywczego jest rejestracja tego towaru w Ministerstwie Zdrowia. Wpis do rejestru następuje po przeprowadzeniu badań sanitarnych. Wpis ma ważność nieograniczoną. 3. Certyfikat (dotyczy niektórych towarów przemysłowych). - 4. Œwiadectwo sanitarne (wymagane do każdej partii towaru). - 5. Orzeczenie o jakoœci towaru CIS (dotyczy niektórych towarów rolno-spożywczych).    Ponadto bardzo ważną różnicą w systemach certyfikacyjnych obu krajów jest to, że w Polsce wszelkie formalności związane z wprowadzeniem do obrotu towaru importowanego załatwia polski importer tego towaru, podczas gdy obowiązek uzyskania ukraińskiego certyfikatu spoczywa na zagranicznym dostawcy.    Czynnikiem utrudniającym polsko-ukraińskie rozmowy w sprawie wzajemnego uznawania certyfikatów jest również to, że po stronie ukraińskiej problemy certyfikatów i innych dokumentów dopuszczających do obrotu towary importowane leżą w kompetencji jednego urzędu centralnego - Państwowego Komitetu ds. Standaryzacji (˝Dzierżstandart˝), a w Polsce należą do kompetencji Ministerstwa Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, Ministerstwa Zdrowia, Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji oraz Centralnego Inspektoratu Standaryzacji.    W tych warunkach propozycja podpisania umowy o wzajemnym uznawaniu certyfikatów została przez stronę ukraińską odrzucona, z uzasadnieniem, że dawałaby ona jednostronne korzyści polskim eksporterom. Uznanie polskich certyfikatów przez stronę ukraińską oznaczałoby zgodę na obrót polskim towarem na rynku ukraińskim, podczas gdy uznanie ukraińskich certyfikatów przez stronę polską nie oznaczałoby zwolnienia z obowiązku uzyskiwania orzeczeń o jakości handlowej oraz przeprowadzania badań sanitarno-epidemiologicznych towarów produkcji ukraińskiej.    Dlatego też 25 czerwca 1996 r. podpisano porozumienie między Polskim Centrum Badań i Certyfikacji i ukraińskim Dzierżstandartem o współpracy w dziedzinie wzajemnego uznawania wyników prac związanych z certyfikacją. Powyższe porozumienie obejmuje w praktyce jedynie towary przemysłowe (gdyż w Polsce towary rolno-spożywcze obowiązkowej certyfikacji nie podlegają) i zakłada, że wyniki badań laboratoryjnych towarów przemysłowych przeprowadzanych w laboratorium akredytowanym w systemie certyfikacyjnym partnera będą uznawane przez placówki certyfikacyjne. Wzajemne uznawanie wyników badań laboratoryjnych nie jest równoznaczne z uznawaniem certyfikatów, ale stanowiłoby istotne ułatwienie dla eksporterów.    Ze strony polskiej zaproponowane zostały do akredytacji w systemie ukraińskim dwa laboratoria Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji: mechaniczne (rowery, wózki dziecięce, zabawki) oraz chemiczne (produkty spożywcze, środki czystości, wyroby chemii gospodarczej, wyroby kosmetyczno-perfumeryjne, mydła toaletowe i kremy do golenia). Strona ukraińska zaproponowała do akredytacji w polskim systemie również dwa laboratoria: oddział badań wyrobów rolno-spożywczych Terytorialnego Centrum Certyfikacji w Winnicy (artykuły spożywcze, alkohole i napoje) oraz Kijowskie Centrum Badawcze produktów rolno-spożywczych, zabawek i wyrobów z polimeru i innych materiałów mających kontakt z żywnością.    Trudność w uzyskiwaniu certyfikatu, w tym szczególnie dla towarów rolno-spożywczych, nie polega na tym, że wymagania ukraińskie są szczególnie wysokie i trudne do spełnienia, ale na tym, że obowiązek uzyskania certyfikatu spoczywa na zagranicznym dostawcy, a nie na ukraińskim importerze. Załatwianie formalności związanych z certyfikacją na Ukrainie jest szczególnie trudne dla małych i średnich polskich firm dostarczających niewielkie partie towaru.    Certyfikacja była jednym z tematów prac polsko-ukraińskiej Grupy Roboczej ds. identyfikacji barier i ograniczeń handlowych.    Ministerstwo Gospodarki traktuje problem certyfikacji w handlu polsko-ukraińskim jako istotną barierę w rozwoju stosunków gospodarczych i w związku z tym podejmować będzie dalsze działania zmierzające do złagodzenia tego problemu. Zagadnienia certyfikacji towarów zostaną ponownie szczegółowo omówione oraz poddane kompleksowej ocenie podczas najbliższego V posiedzenia Polsko-Ukraińskiej Komisji Mieszanej ds. Współpracy Gospodarczej i Handlu w lutym br. w Kijowie.    Minister    Janusz Steinhoff    Warszawa, dnia 29 stycznia 1999 r.