Debaty sejmoweII Kadencja

Interpelacja w sprawie niektórych problemów polityki makroekonomicznej na przykładzie zagadnień cukrownictwa

   Szanowny Panie Ministrze! Nie ustały jeszcze nadzieje na to, że objęcie przez pana kierownictwa w Ministerstwie Skarbu Państwa może przyczynić się do sprowadzenia na właściwą drogę działań prywatyzacyjnych w gospodarce i finansach przez:    - odrzucenie polityki, która polegała na ˝prywatyzacji dla prywatyzacji˝ oraz dla uzyskania jednorazowego i zaniżonego dochodu budżetowego, który nie był zużywany do odtworzenia majątku narodowego;    - odrzucenie błędnego sposobu wykorzystywania kapitału zagranicznego, który polegał na kierowaniu przez rząd kapitału zagranicznego do wykupywania polskich tytułów własnościowych w bankowości, ubezpieczeniach i przemyśle zamiast do budowania nowych miejsc pracy w Polsce;    - przystąpienie przez rząd, zgodnie z regułami prawa obowiązującego w stosunkach rynkowych w Polsce i zgodnie z interesem suwerenności gospodarczej państwa, do odzyskiwania strat poniesionych przez nasz kraj wskutek nieroztropnej polityki prywatyzacyjnej z lat 1997-2000, kierowanej przez pana Balcerowicza i pana Wąsacza, a także wskutek wcześniejszych szkodliwych działań restrukturyzacyjnych w gospodarce. Działania te, np. w przemyśle cukrowniczym, doprowadziły najpierw do dekoncentracji organizacyjno-kapitałowej, podczas gdy w skali globalnej występowały coraz intensywniej procesy koncentracji kapitału, a następnie do nieumiejętnej próby naprawienia błędu dekoncentracji przez zakładanie holdingów cukrowniczych, a więc struktur odległych od rzeczywistych potrzeb organizacyjnych naszego cukrownictwa.    Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 116 ust. 2 Regulaminu Sejmu RP proszę pana ministra o odpo-wiedź na następujące pytania:    1. Czy podziela pan pogląd, że polityka makroekonomiczna prowadzona w imię polskich interesów narodowych nie może akceptować tezy o nieodwracalności niektórych efektów prywatyzacyjnych, które są szkodliwe z punktu widzenia długoterminowych interesów kraju (np. sprzedanie cudzoziemcom ok. 70% aktywów banków krajowych, podczas gdy w RFN i Włoszech udział kapitału zagranicznego w tamtejszych bankach nie przekracza 3-4%?    2. Czy dostrzega pan szkodliwość z punktu widzenia polskich interesów narodowych oraz pożyteczność z punktu widzenia interesów naszych zagranicznych konkurentów takich działań prywatyzacyjnych, które polegały na realizowaniu przez rząd po 1997 r. zasady, że każdy polski bank państwowy, każde państwowe towarzystwo ubezpieczeniowe i każda państwowa spółka przemysłowa powinny być odebrane polskiemu skarbowi państwa i albo sprzedane prywatnemu nabywcy zagranicznemu lub krajowemu, albo nawet zagranicznemu koncernowi państwowemu, jak np. elektrownie w Krakowie i Warszawie itd.?    3. Czy podziela pan przekonanie, że wzorem zachodnioeuropejskiej polityki ekonomicznej w naszym kraju kapitał państwowy (produkcyjny i finansowy) powinien otrzymać w praktyce Ministerstwa Skarbu Państwa status równoprawnego czynnika życia gospodarczo-finansowego obok kapitału prywatnego, spółdzielczego, komunalnego itd. (bez ideologiczno-politycznej dyskryminacji)?    4. Jaka część własności kapitału produkcyjnego i finansowego w cukrownictwie polskim należy według stanu prawnego z dnia 30 listopada 2000 r. do cudzoziemców po wyprzedażach prywatyzacyjnych z lat 1997-2000?    5. Jakie działania usuwające efekty błędnej polityki prywatyzacyjnej ministra Wąsacza w cukrownictwie zamierza podjąć pan minister?    6. Czy w programach środków naprawczych w cukrownictwie polskim znajduje się także projekt utworzenia Koncernu ˝Polski Cukier˝?    7. Ile zagranicznych koncernów państwowych i innych form państwowych nabyło po 1989 r. polskie tytuły własnościowe w gospodarce i finansach kraju?    Czy konsekwencje takich zdarzeń w dziedzinie własności kapitału mogą być, zdaniem pana ministra, tolerowane w 2001 r.?    Z wyrazami szacunku    Poseł Janusz Dobrosz    Wrocław, dnia 18 grudnia 2000 r.