Debaty sejmoweII Kadencja

Interpelacja w sprawie wątpliwości interpretacyjnych w stosowaniu art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym

   Uprzejmie informuję, że po wejściu w życie z dniem 1.01.2002 r. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (DzU nr 125, poz. 1371, z późn. zm.) m.in. w środowisku rolniczych spółdzielni produkcyjnych powstały wątpliwości na tle stosowania w praktyce przepisów art. 33 ust. 1 i 2 tej ustawy, dotyczących wymaganego przy transporcie drogowym na potrzeby własne zaświadczenia, potwierdzającego zgłoszenie tego typu transportu, wydawanego przez starostę. Wątpliwości te odnoszą się do przepisów zawartych w art. 33 ust. 1 omawianej ustawy, w których określono, iż wymogu posiadania ww. zaświadczenia nie stosuje się do przewozów drogowych na potrzeby własne w zakresie działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego.    W mojej ocenie intencją tych przepisów było zwolnienie z uzyskiwania dodatkowych zaświadczeń przedsiębiorców - producentów rolnych, którzy używają pojazdów samochodowych do transportu wyłącznie na potrzeby własne (z wyłączeniem transportu wykonywanego w celach zarobkowych), o ile transport ten dotyczy wyłącznie działalności, o której mowa w cytowanym wyżej przepisie ustawy.    W praktyce powstało jednak pytanie, czy w przepisie tym chodzi wyłącznie o transport produktów rolnych wytworzonych w wyniku działalności rolniczej, czy również o transport innych towarów, niezbędnych do wytworzenia tych produktów, tj. pasz, nawozów, środków ochrony roślin, opału itp.    Z treści pisma Ministerstwa Infrastruktury z dnia 8 lutego 2002 r. znak TS-71-070-04/2002 wynika, że zwolnienie z obowiązku posiadania zezwolenia od starosty dotyczy tego transportu na potrzeby własne, który obejmuje wyłącznie produkty pochodzące z produkcji rolniczej, ogrodniczej, warzywnej, leśnej lub rybackiej, a nie dotyczy już transportu wymienionych wcześniej środków niezbędnych do wytworzenia tych produktów.    W mojej ocenie trudno zgodzić się z taką interpretacją, bowiem w omawianym przepisie ustawodawca użył innego sformułowania, określającego, że chodzi tutaj o ˝przewozy na potrzeby własne w zakresie działalności wytwórczej˝, a nie o przewozy produktów pochodzących z tej działalności. Trudno zresztą sobie wyobrazić, aby prowadząc produkcję rolniczą, używać pojazdów wyłącznie do transportu towarów wytworzonych w tej produkcji i nie wykorzystywać ich również do transportu środków produkcji niezbędnych do tej działalności. Przyjęcie stanowiska Ministerstwa Infrastruktury oznaczałoby, że omawiane zwolnienie nie miałoby większego sensu merytorycznego i zastosowania w praktyce.    Konieczność jednoznacznego wyjaśnienia omawianych problemów wynika nie tylko z faktu, iż dotyczą one szerokiej grupy producentów rolnych, ale także z faktu wydania przez ministra infrastruktury rozporządzenia z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (DzU nr 115, poz. 999), w którym określił on m.in. karę za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia w wysokości 2000 zł. Należy zatem przewidywać, iż wobec niewyjaśnionych jednoznacznie przepisów dotyczących obowiązku posiadania stosownego zaświadczenia przez producentów rolnych lub zwolnienia z tego obowiązku mogą być oni narażeni na dotkliwe kary pieniężne nakładane w czasie kontroli wykonywanych przez powołane do tego organy (np. Policję, Inspekcję Transportu Drogowego).    Przedstawiając powyższe, uprzejmie proszę pana premiera o informacje: Jakie zostaną podjęte działania, aby wyjaśnić wątpliwości odnośnie do stosowania prawa?    Z wyrazami szacunku    Poseł Stanisław Stec    Poznań, dnia 4 września 2002 r.